Firma Zagato od początku swojej działalności (rok 1919), tworzyła niesamowite karoserie dla czołowych producentów samochodów na całym świecie. Jednak, jak każdej takiej firmie, wśród projektów zdarzały się również te niezbyt udane, o których chciało by się jak najszybciej zapomnieć. Jednym z nich była Alfa Romeo 33 Tempo Libero.

Lata 80. charakteryzowały się dosyć surową stylistyką, w której dominowały proste, geometryczne formy oraz wykończenie dużą ilością plastiku. Przykładem tego typu designu był również 33 Tempo Libero. Sama nazwa – „Tempo Libero" – w języku włoskim oznacza „Wolny Czas". Głównym założeniem stylistów Zagato było stworzenie użytecznego auta pełniącego różne funkcje. Miało podniesione nadwozie, dużo miejsca wewnątrz oraz napęd na obie osie. Dziś taki pojazd określano by mianem SUV. Tempo Libero powstało na bazie kompaktowego modelu Alfa Romeo 33. W celu umożliwienia lepszego poruszania się w lekkim terenie zwiększono jego prześwit. Oprócz tego, po bokach auta zamontowano szare, plastikowe listwy, komponujące się ze zderzakami.

Nadwozie było stosunkowo wąskie i wysokie, przez co sprawiało wrażenie nieco chybotliwego. Auto wyposażono w troje drzwi, co może dziwić, ponieważ brak kolejnej pary drzwi uniemożliwiał sprawne zajmowanie miejsc w drugim i trzecim rzędzie siedzeń – w Tempo Libero mogło podróżować aż sześciu pasażerów. Lina dachu opadała ku tyłowi auta, podnosząc się następnie by zrobić miejsce na głowy pasażerów trzeciego rzędu. We wnętrzu zastosowano specjalny, inteligentny system foteli, który umożliwiał dostosowanie kabiny do potrzeb użytkowników. Każde z tylnych siedzeń było składne, a jeżeli zaszła taka potrzeba, mogły być w ogóle wymontowane z auta. Dla poprawy komfortu osób jadących z tyłu, fotele drugiego rzędu można było obrócić o 180 stopni, żeby pasażerowie siedzieli twarzami do siebie.

Technicznie Tempo Libero bazowało na czteronapędowej wersji Alfy Romeo 33 Quadrifiglio Oro . Pod maską znalazła się oczywiście jednostka napędowa o przeciwsobnym układzie cylindrów, o pojemności 1500 cm3. Jednak nie było to jedyne źródło napędu – oprócz silnika spalinowego do poruszania auta służyła też jednostka elektryczna. Tempo Libero było więc autem hybrydowym, w którym silnik elektryczny – co ciekawe – napędzał tylną oś. Dzięki temu rozwiązaniu pojazd posiadał napęd na cztery koła.

Samochód zaprezentowano w roku 1984 podczas targów motoryzacyjnych w Genewie. W sumie powstały dwa egzemplarze – w kolorze złotym i czerwonym. Reakcja publiczności była niezbyt przychylna, a sama prezentacja przeszła bez większego echa. Dziś wiele kontrowersji budzi wprowadzenie przez markę Alfa Romeo SUV-a, nie mówiąc już o napędzie hybrydowym. W latach 80. te rozwiązania, połączone z mało porywającą stylistyką, nie wzbudziły większego zainteresowania.

Tekst: Jakub Ziółkowski

Zdjęcia: Zagato